Beeldend kunstenaar Peter Weidenbaum heeft voor het project, "Vers Brussel" Poëzie in de Stad, samengewerkt met de dichteres Agnieszka Kuciak. Samen kregen zij de opdracht een poëtische injectie te geven aan de Brusselse wijk Montgomery.
Onder de titel ‘Passing by' ontwikkelt Peter Weidenbaum een poëtische beeldspraak die eigen is aan zijn artistieke schriftuur. Hij omschrijft zijn interventie als een infiltratie in de wijk waarbij zijn persoonlijke aanwezigheid van voorbijgaande aard is.
Weidenbaum hanteert een digitale camera als derde oog en archiveert hiermee beelden van het stedelijke weefsel. Met behulp van zijn digitale draad van Ariadne baant hij zich een weg doorheen het stedelijke labyrint van hoofdwegen, zijwegen, lanen, banen, pleinen, metrolijnen, tramlijnen, buslijnen, tunnels, ... die het stadslandschap klieven tot een architecturale lappendeken van burgerlijke herenhuizen, kerken, universiteiten, appartementsgebouwen, enz.
Weidenbaum gebruikt deze beelden als stills van de voorbijrazende mobiele wereld. Ankerpunten om niet helemaal opgezogen te worden in de kolk van vluchtigheid.
De drang om als kunstenaar de geobserveerde gejaagdheid een vorm te geven, vertaald zich in zijn atelier met het schilderen van opeenvolgende tijdsfragmenten. Alsof er tussen twee schilderijen even de tijd was gelaten om te ademen, uit te blazen. Een ware zoektocht naar ritmische contemplatie van beweging. De overvloedige stedelijke impulsen krijgen een vaste vorm doorheen de verscheidenheid aan kleurschakeringen, als gelijkaardige sporen nagelaten op zich met tijdsinterval volgende canvassen.
Weidenbaum kan zich niet weerhouden om zijn kunstwerken te gebruiken in confrontatie met de individualisering, het isolement en het gebrek aan communicatie en ontmoetingen eigen aan de stadswijk ‘Montgomery'. Hij ontwerpt een wandelparcour waarop zijn herkenbare stadstaferelen, als versneden filmische tijdsfragmenten, zich manifesteren door hun herhaling. Geen herhaling van hetzelfde beeld, maar van zich herhalende momenten. Dit fenomeen van repetitiviteit, versterkt door de verrassende plaatsen waar de schilderijen worden getoond dwingt de voorbijganger om stil te staan bij zijn omgeving.
Weidenbaum gaat nog een stap verder. Hij publiceert een krantje waarin één van zijn vierluiken te zien is in combinatie met een gedicht van Agnieszka Kuciak en verschillende interviews met wijkbewoners. Hierdoor nemen bijna alle inwoners van Montgomery deel aan het kunstwerk. Door de versmelting van taal en beeld worden ze toeschouwers van zijn interventie.
Deze congruentie van tekensystemen wordt gefinaliseerd in een sculptuur op het Montgomeryplein. De multidisciplinaire aanpak van Peter Weidenbaum verleent hem de mogelijkheid om zijn tijdelijke interventie te vatten in één beeld. Hij ontwerpt een zeer hoge inoxen redderstoel gebeiteld in een betonnen vlak waar men het gedicht van Kuciak op kan lezen. Als een symbolische daad waarbij hij zijn plaats als observator verlaat en de toevallige voorbijganger uitnodigt om de stad vanuit een vogelperspectief te aanschouwen, er bij stil te staan, er afstand van te nemen. Een moment van rust te integreren.

Sven Vanderstichelen