Even trouw als een Leieschilder aan zijn rivier, is Pierre Vlerick verknocht aan het secreet van het vrouwelijke plezier. Hij was hier echter schilderkundig mee begaan. Hij schuwde de pornografische werkelijkheid. Deze is veel te expliciet voor een schilder. Hij was geïnteresseerd in het probleem van hoe verf een wereld kan maken, suggestief, zonder die wereld te zijn. ‘L’origine du monde’ werd zijn lijfthema, maar evenals dat fameuze werk van Courbet, is zijn oeuvre een hommage aan de schilderkunst. Pierre Vlerick heeft steeds geworsteld, eigen aan zijn naoorlogse generatie, met de vraag wat interessante schilderkunst zou kunnen zijn. Als schilder wou hij geen uitgesproken carrière waarin de kunstenaar cliché wordt van zichzelf en zijn eigen merknaam cultiveert. Naast zijn ingetogen verhouding met het medium schilderkunst, was hij een professioneel academiedirecteur en in onbezoldigde cumul tevens de artistieke leider van het kunstencentrum Proka. Toch heeft hij een omvangrijk oeuvre gerealiseerd. In de tentoonstelling is weinig expliciete erotiek te zien. We hebben gekozen voor een retrospectieve waarin Vlerick als een belangrijke lyrische abstracte schilder wordt getoond. Per decennium te beginnen met de jaren veertig werden een aantal werken geselecteerd die representatief zijn voor de periode en die daarenboven een schakel vormen met het ervoor en erna binnen zijn oeuvre. Het wordt afgesloten met zijn laatste werk dat de tekenen van een zwanenzang vertoont, vol weigerende wildheid. Het wordt ingeleid met een aantal jeugdwerken waarin men zijn talent en zijn zoekende geest herkent. Als preludium is er ook nog een boeiende greep uit documenten te zien om de fascinerende persoonlijkheid, die hij was, te documenteren. Daarbij niet in het minst een aantal foto’s van goede fotografen die de kunstwereld van die tijd vastgelegd hebben.