EXHIBITION: Involution

EXPO: 11/04 - 25/05/08

LOCATION: Freemen Gallery

CONCEPT:

Plinio Avila (1977) is in Mexico geboren. In Zacatecas groeit hij op in een zeer religieuze omgeving die zijn artistieke carrière zal tekenen. Op 16 jarige leeftijd stapt Plinio uit zijn diep gelovige gemeenschap en wordt aangenomen in een grafisch drukatelier. Als jongste student ooit wordt hij op achtien jaar toegelaten tot het Tamarind Institute, één van de meest prestigieuze grafische drukateliers ter wereld en geniet er van een opleiding tot meester lithograaf. Dit geeft hem de toegang tot residenties in de University of Kentucky, de Glasgow Print Studio, de Miro Foundation en hij behaalt een post-graduaat aan het Hogere Instituut voor ISchone Kunsten in Antwerpen. Sinds 1999 is hij aangesteld als directeur van het Museograbado,, waar Avila verantwoordelijk is voor het drukwerk van belangrijke Mexicaanse kunstenaars en instituten. Plinio Avila's kunstwerken staan symbool voor het structureren van zijn innerlijke wereld. Hij stelt dat zijn objecten, schetsen en schilderijen kunnen gezien worden als zelfportretten in de analyse van zijn subjectieve werkelijkheid.

Deze maatschappijkritiek en de zelfreflectie hierop zijn in Avila's werk pertinent aanwezig. Plinio heeft een zeer kritische kijk op de voorbijrazende maatschappij en bevraagt onze positie hiertegenover als emotioneel individu. We worden dagelijks geconfronteerd met een continue stroom van beelden in de vorm van commercials, actiefilms en kabouter plop-floppen. Plinio Avila probeert deze overload een halt toe te roepen door beelden te creëren die ons doen stilstaan bij eenzaamheid, oneindigheid, macht en de mythe van het verleden. Zijn werken betekenen voor hem een soort meditatie in confrontatie met het canvas, een toestand van volledige fixatie op een bepaald punt, beeld, structuur of textuur.
Hij noemt het proces waar hij zich als kunstenaar in bevindt ‘involution'. Dit begrip omschrijft hij als een neerwaartse introspectieve spiraal, waarbij de werkelijkheid eerst moet worden gedeconstrueerd, alvorens een evolutie kan plaatsvinden. Hij refereert in zijn kunstwerken vaak naar de metafoor van de rots, de steen die voor hem de basis vormt van onze cultuur. Het woord cultuur, afkomstig van het Latijnse cultura en afgeleid van colère, betekent dan ook bewerken, bouwen, vereren, versieren.
In Avila's kunstwerken zit een vorm van cultus in verwerkt. Hij omschrijft het onmiddellijk schilderen op het ruwe linnen van het doek als een extreem rauwe daad van de kunstenaar in relatie tot zijn werk. Met deze werkwijze geeft hij het doek geen behandelde onderlaag. De gevolgen voor de moeilijke conservatie en restauratie van het beeld worden hierdoor opgenomen als een onderdeel van het kunstwerk. Ook de fascinatie voor het drukken manifesteert zich als een zich herhalende handeling. De opbouw van het beeld ontstaat door de gelaagdheid van kleur en vorm of de afwezigheid ervan. Ordening, repetitiviteit, verhouding en detail blijken zijn werken te structureren. Als een zoektocht naar eenvoudige doortastende vormen, voor deze tentoonstelling de toeschouwer uitnodigend in binnen - en buitenruimtes. Ruimtes die het geluid van een spirituele mantra lijken te genereren in de contemplatie van de monotone zuilen die kleine silhouetten met hun repetitief architecturaal machtsvertoon overmeesteren, de oneindige steppe met gekraste ongelijkheden, een versneden rotsgebergte die de sporen vertoont van verloren stenen voor de lithografie, opeengestapelde grafzerken die een verdord landschap van herinneringen doen ontwaken of een zicht op Stonehenge waarbij de verticale steenformaties in de verte verbleken bij de weidse veelvuldigheid in de textuur van het gras.
Plinio Avila spreekt zelf over ‘involution' als een tragisch eindpunt in de deconstructie van zijn werkelijkheid. Als toeschouwer kijk ik naar zijn beelden als een magisch vertrekpunt van een oogverblindend oeuvre.

Sven Vanderstichelen